jump to navigation

Carla Kerklaan: Spirituele Astrologie, De zwarte lichten

Uitg. SYNTHESE-Mirananda, dec. 2002
Een nieuw Nederlands astrologieboek verscheen zojuist bij Synthese- Mirananda, geweldig! Eindelijk weer een uitgever die een astrologisch hoogwaardig boek op de markt brengt! Tijdens het lezen van het boek had ik echter na verloop van tijd wel sterk wisselende reacties. Eerst dacht ik: “dit is het enige boek over de Zwarte Maan (etcetera) wat ik cursisten aan zou kunnen raden”, tot “nee, het klopt niet, en het zit te receptmatig in elkaar, met recepten die niet overtuigen”. Ik slingerde heen en weer tussen het gaan schrijven van een lovende recensie tot het maar helemaal niet schrijven van een recensie, maar ja, ik kreeg een recensie-exemplaar toegestuurd van Synthese, dus dan toch maar mijn bevindingen. Let wel, die zijn zeer persoonlijk. Ik ga er onmiddellijk van uit dat dit boek een heel warm onthaal zal krijgen in de Nederlandse astrologiewereld, die helemaal in de ban is van de Zwarte Maan, Zwarte Zon, en het geheel spirituele ‘punten’ noemt. Carla Kerklaan geeft in ieder geval een heel heldere uitleg van waar het hier nou eigenlijk om gaat, en heeft bovendien een levensfilosofie, waarvan ik denk : “dat lijkt me een astrologe waar je met een gerust hart op consult kunt gaan”, dus daaraan ligt het allemaal niet:-) Ik heb persoonlijk gewoon moeite met het hele concept van de “Zwarte Maan” (etcetera).Door te kijken naar de astronomische uitgangspunten van de Zwarte Maan (het punt in de baan van de Maan waar deze het verst verwijderd is van de Aarde), wordt een idee gelanceerd, dat dit het punt in de horoscoop zou kunnen zijn, waar wij het minst geconditioneerd zijn, en het makkelijkst een spirituele ingangspoort zouden kunnen vinden. Dat idee heeft wel wat, alleen overtuigen de voorbeelden die in het boek genoemd worden mij helaas niet. Bovendien herken ik het niet in mijn eigen horoscoop, en dat is natuurlijk altijd heel belangrijk wil je verder gaan met een bepaalde theorie. Wat ik uitermate boeiend vond, was de introductie van het idee dat de Zwarte Maan “beheerst wordt door Pluto”. Omdat ik al heel lang het gevoel heb dat er eigenlijk bepaalde Plutonische processen besproken worden als men het over de Zwarte Maan heeft (en ik sowieso een van de Zwarte Manen (je hebt een gecorrigeerde en ongecorrigeerde) conjunct Pluto heb staan —alhoewel ik overigens geen letter herken van dat wat beschreven wordt in het boek over deze conjunctie, hoe zeer ik me ook open stel de dingen eens anders te bekijken) —, sprak me dit direct aan: dus toch terug naar Pluto – dan maar direct, en niet via de Zwarte-Maan-omweg, denk ik dan. De Zwarte Zon zou ‘beheerst worden door Neptunus”. Ik kan de verklaring die de schrijfster geeft (aan de hand van de betekenis van de Zwarte Zon) helemaal invoelen, alleen begrijp ik de rationale erachter absoluut niet. Waarom zou een punt van de Maanbaan bijvoorbeeld beheerst worden door een planeet? Hoe is dat idee ontstaan? Omdat Pluto de verst weg gelegen planeet is, en dit het punt van de Maanbaan is dat het verst van de aarde verwijderd is? In ieder geval vertelt ze dat niet in het boek.
Carla Kerklaan begint met een uitstekende verhandeling over de 12 dierenriemtekens gebaseerd op het werk van Alice Bailey. (Esoterische astrologie). Er is ook een hoofdstuk over Pluto in de huizen zelf, en al die verschillende hoofdstukken met receptmatige duidingen, lijken inderdaad wat op het aanreiken van ‘recepten’ voor verschillende ‘punten’ in de horoscoop, hoe zeer het ook daadwerkelijk in de diepte behandeld wordt en ze bepaald niet van oppervlakkige uitgangspunten vertrekt. Storend zijn de hoeveelheid aanhalingen van verschillende andere schrijvers, maar dat kan een kwestie van persoonlijke smaak zijn. Toch blijft ze de filosofische draad heel goed vasthouden (het is een prima geschreven boek!) Maar hoe graag ik het ook had gewild, deze ene keer eens over die Zwarte Maan (omdat het gewoon op zich een erg goed boek is), helaas overtuigen de horoscoopvoorbeelden in het boek me helemaal niet voor wat het gebruik van de Zwarte Maan (en andere spirituele ‘punten’) betreft.
Het hele besef dat we voor een spirituele astrologie aparte punten nodig hebben (of aparte heersers van dierenriemtekens, zoals bij de astrologie van Alice Bailey), is naar mijn idee het proberen te verwoorden van het gevoel dat er een andere dimensie verborgen ligt binnen de astrologie, een diepere dimensie, maar naar mijn idee hoeven daar geen nieuwe punten voor gemaakt te worden, of nieuwe heersers voor tekens voor gebruikt te worden, omdat de ‘gewone’ planeten die dimensie ook al in zich dragen. Spiritualiteit is een kwestie van een steeds dieper bewustworden van dat wat is. Het is inzicht waarvoor geen nieuwe punten gevonden hoeven te worden, maar een nieuwe kijk op de bestaande planeten. In ieder geval, is dat de filosofie van waaruit ik zelf astrologie benader, laat ik het zo zeggen. En wat dat betreft: putten we allemaal uit inspiraties van anderen op het pad. In dit verband is dit echt een goed boek! Maar daarom hoeft de techniek die aangeboden wordt (met de Zwarte Maan, Zon en nog zo wat andere punten) nog geen doel op zichzelf te zijn, of een methode op zichzelf te gaan worden. Alsof dit de noodzakelijke instrumenten zijn voor ‘spirituele astrologie’.
Een van de voorbeelden die met horoscoop en al in het boek gebruikt worden betreft een vrouw (Maria) die haar ideeen heel erg binnen hield, omdat ze bang was dat anderen dan op haar zouden mopperen. De Zwarte Maan blijkt rond cusp 9 te staan en dit fenomeen van ‘haar mond maar niet open doen’ wordt daaraan opgehangen. Geen woord over de Noordelijke Maansknoop die in Ram in 9 conjunct Mars staat. Daar staat het verhaal zo al. Nou is het misschien wel waar dat verhalen op meer dan een manier aan de hemel geschreven worden, maar ik blijf de horoscoopduidingen niet overtuigend vinden, te meer daar ik er ook niets van herken in mijn eigen leven. Omdat de Zwarte Maan op de wijze vrouw schijnt te slaan, (Witte Maan als het onschuldige kind, Rode Maan als de vrouw in het drukst van haar leven, menstruerend en vruchtbaar, en Zwarte Maan als de wijze vrouw), stelt de schrijfster dat je naar het bewustzijn van de Zwarte Maan moet groeien. Bij mij is het nog niet zover:-) Mijn nuchtere Mercurius begrijpt verder ook helemaal niet hoe de kleur zwart licht uit kan stralen, ik heb gehoord van groene lichten, rode lichten, oranje lichten, maar zwarte lichten? Is dat nog licht? Hoe dan ook, denk ik dat als je toch zo nodig iets over de Zwarte Maan wilt weten, je het beste dit boek kunt aanschaffen en als dit de weg is die de nieuwe Synthese-Mirananda uitgeverij in gaat slaan op het pad van de astrologie-uitgaven, dan is dat fantastisch!

Joyce Hoen, januari 2003

index boekbesprekingen: http://www.astrologie.ws/besprek.htm

Advertenties
%d bloggers liken dit: