jump to navigation

Olga Kharitidi, het pad naar de sjamaan

Olga Kharitidi” >
Het pad naar de sjamaan
Olga Kharitidi

Het Pad naar de Sjamaan, Entering the Circle,
Tekst van de uitzending programma Raya- Qradio 10 januari 1999)

Tijdens een uitzending over sjamanisme vorig jaar draaide ik muziek van een cd met de titel Entering the Circle van Olga Kharitidi. Ik vond het erg mooie muziek. Wat ik toen nog niet wist, was dat er een boek bestond met de gelijknamige titel: Entering the Circle, Het pad van de Sjamaan van Olga Kharitidi. De CD was opgenomen in Santa Fe, en ik had oorspronkelijk het gevoel dat dit weer zo’n new age cd was, omdat sjamanisme in is en dat het wel niet om oorspronkelijk sjamanisme zou gaan.
Wel, niets blijkt minder waar te zijn. Het genoemde boek is het ware verhaal van een serie opeenvolgende gebeurtenissen in het leven van de Siberische Olga Kharitidi, een psychiater, met een reeks van sjamanistische ervaringen en openbaringen in het Altaj gebergte in Rusland.

Olga Kharitidi ’s boek laat zich lezen als een spannende roman – ik kan het iedereen aanbevelen. Het begint met een schildering van het tamelijk grijze leven, waarmee Olga zelf overigens heel tevreden is, van haar werk en haar heen en weer gereis met een bus in de kou in Siberië naar het ziekenhuis waar ze werkt. Olga komt uit een familie van artsen en wetenschappers, maar ze had een grootmoeder, die heel erg bekend was met oeroude magie en waar Olga als kind vaak logeerde, dus eigenlijk had ze twee polen in haar erfenis: een heel wetenschappelijke, en eentje van een natuurlijke magie. Maar het Sovjet regime waarin ze opgroeide zorgde ervoor dat ze oorspronkelijk op een heel wetenschappelijke manier omging met psychiatrie en dat ze van sjamanen, die in Siberië overigens KAM heten, niets moest hebben. Ze beschouwt vrijwel elke afwijking als een vorm van psychose, waar mensen zo snel mogelijk van af moeten, en ze heeft heel zwart-witte ideeën over wat normaal is en wat niet.
Maar op een dag verschijnt de patiënt Nikolai in haar kantoor op het ziekenhuis, gestuurd door haar beste vriendin Anna. En toen begon het verhaal.

Nikolai was afkomstig uit het Altai gebergte en naar de stad getrokken als fabrieksarbeider; de laatste tijd was hij onderhevig aan grote angsten en zijn buurvrouw, die de beste vriendin van Olga was, die psychiater was in een groot ziekenhuis stuurt Nikolai naar haar toe. Helemaal verkrampt zit hij op haar stoel. Olga besluit dat omdat het hier niet om en geregistreerd geval gaat in het ziekenhuis zelf, niet de normale medicamenten toe te passen om hem van zijn psychose, want zo diagnosticeert ze het, te af te helpen, maar om hem in hypnose te brengen en zo zijn onderbewuste boven te krijgen. Dat gebeurt en na de hypnose is Nikolai compleet rustig en helemaal zichzelf. Er straalt een soort sereniteit van hem uit. Dan vraagt ze hem wat hij beleefd heeft in de hypnose, en Nikolai doet zijn verhaal waar Olga hevig van schrikt.

Niet lang daarvoor namelijk was de oom van Nikolai gestorven. Nikolai’s moeder had hem teruggeroepen naar het dorpje in de bergen waar hij vandaan kwam om haar bij te staan bij het stervensproces van haar enige broer. Nikolai had er niet zo’n zin in maar was toch twee weken naar huis gekeerd, waarop de 7e dag zijn oom was gestorven. Hij had 7 dagen lang doorgebracht aan de zijde van zijn bed, overigens zonder al te veel belangstelling want hij had geen sterk contact met zijn oom. Het was maar een zonderlinge man, die een KAM bleek te zijn, een sjamaan, en daar had men niet veel mee op daar en Nikolai al evenmin.
Vlak voor zijn overlijden vertelt zijn oom hem dat hij de kracht die hij had niet mee kon nemen naar de overkant en dat hij die achter moest laten op de aarde, waarop hij zegt dat hij de kracht aan Nikolai zal geven. Nikolai raakt hevig overstuur terwijl allerlei energieën door zijn lichaam trekken, en sinds die tijd was hij niet meer de oude, en deze overdracht van psychische energie was precies datgene waardoor Olga hem in een psychotische toestand meende aan te treffen. Maar in de hypnose was Nikolaj opnieuw zijn oom tegengekomen, die opeens vriendelijker dan ooit was, en hem de boodschap had gegeven dat hij terug moest gaan naar zijn dorp, om ook sjamaan te worden. Merkwaardig genoeg werd Nikolai daar opeens helemaal rustig van, hij voelde dat hij zijn bestemming opeens inderdaad gevonden had, en precies dat was et waar Olga hevig van schrok. Want sjamanen, dat was maar niets, dus ze had het gevoel dat ze Nikolai van de wal in de sloot had geholpen.

Niet lang daarna wordt Anna, Olga’s vriendin en buurvrouw van Nikolaj ziek en Nikolai zegt tegen Anna dat ze mee moet komen naar zijn dorp, want daar is een genezeres die wonderen kan verrichten. Anna vraagt Olga mee te gaan voor en vervroegde vakantie, en eerst denkt Olga, ach, wat moet ik in de kou, ik ga liever naar de Zwarte Zee als het warmer is, maar ze was hevig geïntrigeerd door deze genezers, mede gezien een aantal dromen die ze had gehad, een ervaring op 18 jarige leeftijd met ook al zo’n wonderlijke genezer, en misschien wel het bloed van haar oma in haar. Dus trekken Nikolai, Anna en Olga kort daarna eerst via een lange treinreis en dan 3 uur met de auto door een zeer afgelegen gebied naar het dorpje waar Nikolai vandaan kwam. En dan beginnen hun wonderlijke avonturen in dit oer-magische gebied.

Ze komen in het huisje van Maria, de moeder van Nikolai aan in het dorpje, Maria zit een beetje in de maag met deze twee vrouwen, want Nikolai had zijn moeder geschreven dat hij twee artsen meenam. Ze had stoffige heren met brillen verwacht en niet twee ongetrouwde jonge dames. Waar moesten ze slapen: hun huisje had maar twee kamers en wat zou het dorp wel zeggen als dat allemaal met Nikolai onder 1 dak zou slapen. Maria keek naar buiten en zag de tamboerijn van haar broer, de sjamaan dus, hangen. Opeens had ze de oplossing. Olga en Anna moesten maar slapen in het huisje van die broer. Ze vinden het daar eng, en bovendien heel koud, maar ze vallen in een diepe slaap, vol met dromen overigens. De volgende dag neemt Nikolai ze mee naar een dorp verder op, om de genezeres voor Anna te vinden. Ze maken een barre voettocht door de sneeuw en Olga met haar Italiaanse schoenen was in het geheel niet voorbereid op deze barre omstandigheden. Uitgeput komen ze aan bij het huisje waar Umai mensen genas. Nikolai gaat naar binnen, de twee vrouwen wachten buiten. Nikolai komt weer naar buiten en zegt: Umai had Anna al verwacht. Ze zal je genezen. Wacht maar in dat huisje daarginds. En tegen Olga zegt hij: Umai vraagt wat je hier komt doen? Olga is helemaal verbouwereerd en weet niet zo goed wat ze moet zeggen. Ze zegt maar zo wat: “ik kom hier om te leren van haar.” Nikolai gaat weer naar binnen om de boodschap door te geven aan Umai en komt even later weer naar buiten: het is goed, kom maar binnen. Olga komt binnen in het huisje en Nikolai gebaart haar niets te zeggen maar in een hoek op de stoel te zitten. Binnenin is Umai bezig met een genezingsritueel van een vrouw, die midden op de vloer ligt met allerlei kruiden op haar rug. Umai danst woest in het rond. Dan laat ze de vrouw door een ruwe houten driehoek kruipen en Olga ziet opeens allerlei Vissen bewegen rond die houten driehoek. Ze verliest haar gevoel voor deze werkelijkheid. Opeens is de genezing klaar, de vrouw gaat weg zonder Umai ook maar ergens voor te bedanken, en Olga vindt het maar vreemd. Maar Umai zegt tegen Olga, terwijl ze notabene geen woord Russisch spreekt, maar toch verstaat Olga haar: “dank je wel, je hebt me heel goed geholpen bij de Vissen.” Olga vertrekt naar een ander huisje waar ze kan slapen en valt maar gauw in slaap want ze weet eigenlijk niet meer waar ze nu in belandt is. De volgende dag wordt ze wakker doordat ze twee mannen in het Russisch hoort praten. Ze wonen ernaast in een huisje, dat wil zeggen, ze logeren er tijdelijk, alhoewel Olga aan het eind van de dag als ze ze weer wil opzoeken, hoort van de vrouwelijke bewoonster dat er nooit zulke mannen in het huisje waren geweest. Maar op dat moment kalmeren ze Olga, het zijn Russische bergbeklimmers, en ze doen tenminste dingen waar Olga aan gewend is.

Ze hebben het opeens over een land, Belovodia, de bergbeklimmers denken dat dit mystieke land hier in de Altai ligt. Olga krijgt een merkwaardig boekje over Belovodia (Shambala) en aan de ontbijttafel met deze bergbeklimmers leest ze het.
Het blijkt een land te zijn dat in de verschillende volkslegenden allerlei andere namen kregen. Het land bestaat, en is geen legende. De grote heilige wezens, de begeleiders van de hoge wereld wonen er. Ze werken voortdurend samen met alle hemelse lichtkrachten om alle volken van de aarde te helpen en te leiden. Elke honderd jaar wordt slechts zeven mensen van overal ter wereld toegestaan tot dit land door te dringen. Zes ervan keren terug met gewijde kennis, en de zevende blijft er. In Belovodia leven de menen zo lang als ze willen. Voor wie het koninkrijk binnenkomt stopt de tijd. Ze zien en horen alles wat er zich in de buitenwereld afspeelt. Niets is verborgen voor de bewoners van Belovodia. De priester die het verhaal had opgeschreven en een van de zeven mensen was die doorgedrongen was tot het land, werd in de gelegenheid gesteld om voorbij zijn lichaam te zien, om verschillende steden te bezoeken, en alles wat hij wilde te weten en te horen. Het was een verhaal, dat Olga las, dat in 987 was opgetekend, telkens mondeling overgeleverd, maar pas in 1893 in dit boekje opgeschreven. De naam van de schrijver stond er niet bij.

Olga gaat daarna naar het huisje waar Anna heengestuurd was om tot de ontzagwekkende ontdekking te komen dat Anna aan ijzeren ringen in de muur vastgebonden is, en allerlei messteken in haar lichaam heeft waar het bloed afdruipt. Ze schrikt enorm, begint te huilen, bevrijdt Anna, en hoort dan Anna’s verhaal aan.

Olga, ik heb hier zelf voor gekozen. Ik wist niet precies wat ik kon verwachten, maar Umai heeft me wel verteld dat het moeilijk zou worden. Ze vroeg me of ik bereid was wat te lijden om mijn ziekte uit te drijven en ik ging akkoord. Dus het was mijn eigen beslissing. Het komt wel goed met me. Ik heb alleen wat tijd nodig. En daarop werd Anna’s stem zwakker. Tenslotte, nadat ze weer wat bijgekomen was vertelde ze dat Umai twee glazen flessen van de tafel had genomen, met ogenschijnlijk wodka erin, de twee flessen in grote teugen snel had leeggedronken en zich daarna gedroeg alsof ze dronken was. Ze haalde ergens een touw vandaan en vroeg Anna haar kleren uit te trekken en tegen de muur te gaan staan. Voordat ze het in de gaten had gehad was ze vastgebonden aan de ijzeren ringen. Opeens zag ze echter hoe dronken Umai was en toen begon ze hevig te schrikken. Umai danste door de kamer en zong met monotone stem, ze was dronken, gek en angstaanjagend, en Anna was volkomen in haar macht. Zo hulpeloos had ze zich nog nooit gevoeld. Umai leek alle controle over zichzelf kwijt te raken, ze begon heel hard te zingen, en even later pakte ze een groot mes waarmee ze dreigend op Anna afkwam en om haar heen in de muur begon te steken. Anna had het niet meer. Ze huilde. Ze bad. Ze worstelde om zichzelf te bevrijden, maar het hielp allemaal niets. Toen werd Umai echt gek en begon het mes in Anna’s handen te steken. Toen Anna het bloed zag stromen werd ze heel kwaad. Ze schreeuwde tegen Umai dat ze haar zou afmaken. Umai keek Anna aan en plotseling veranderde ze. Volkomen nuchter zei ze in het Russisch dat ze niet zou stoppen voordat ze Anna’s ziekte had verdreven. Toen veranderde ze weer terug in haar dronken toestand en begon weer met het mes op Anna in te steken. Anna voelde een tomeloze golf van haat, die van haar voeten naar haar hoofd steeg. Opeens geeft ze een enorme dierlijke schreeuw, en het leek wel alsof er een dier uit haar keel kwam. En toen veranderde alles. Haar haat loste onmiddellijk op. En Umai werd opeens kalm. Ze zag er moe uit en ging op de stoel zitten een pijp roken. Umai zei: ik maak je niet los. Als ik dat doe, denk je dat alles een droom is geweest. Je hebt een getuige nodig. Die rol zal worden vervuld door je boeien. En heb geen medelijden met jezelf. Daar heb je niets aan. Je vriendin komt zo. Ze zal je helpen en zij kan voor je huilen.

En dat gebeurde dus. De volgende dag was Anna als herboren, jong, fris en niet meer ziek. Er was echt een wonder gebeurd.
Olga had zelf op 18 jarige leeftijd ook een heel wonderlijke genezing mee gemaakt. Toen ze nog studeerde had ze op een goede avond hoge koorts gekregen, en dat was heel vervelend want ze wilde net op vakantie gaan. Een van haar vriendinnen zei aarzelend tegen Olga, omdat ze niets wist hoe ze zou reageren, dat er misschien toch een mogelijkheid was om op vakantie te gaan. Haar moeder kende een genezer. Hij werkte als componist aan het conservatorium en men zei dat hij in staat was wonderen te verrichten. Olga vond het maar dubieus maar kreeg toch zijn adres. Ze besluit er heen te gaan met koorts en al en komt bij en grijs flatgebouw aan van 5 verdiepingen in een nieuwe wijk. Een jong meisje deed de deur open. “Jij bent zeker Olga, hij wacht op je”. Zoals alle Russische woonappartementen bestond ook deze flat uit twee kamers. Een keuken en een grotere kamer met aan een kant een boekenkast met oude dikke boeken, een oude tafel met een televisie erop, een oude piano tegen de muur, en een groot onopgemaakt bed midden in de kamer. De man droeg alleen een witte korte broek, verder niets, en scheen zich volkomen op zijn gemak te voelen in zijn verre van formele kledij. Olga voelt zich niet op haar gemak. De man zegt haar op het bed te gaan zitten. Zenuwachtig deed Olga dat en sloot haar ogen. Toen hoorde ze krachtige akkoorden uit de piano komen, hij speelde onbekende muziek, die zo’n enorm sterke energie had dat ze helemaal geboeid raakt. Hij was zo fysiek betrokken bij de muziek dat zijn hele lichaam op en neer ging in de stoel. Toen bereikte de muziek een crescendo van energie die meer was dan hij kon verdragen. Zijn lichaam werd met kracht van de piano geworpen en hij viel op de grond. Olga was ervan overtuigd dat hij volkomen krankzinnig was. Opeens realiseerde ze zich dat het slotakkoord nog steeds klonk en de piano op eigen kracht leek voort te spelen en toen vroeg ze zich af of ze zelf krankzinnig was.

Tenslotte stond hij op, en leidde Olga naar een hoek van de kamer. Er stond een klein tafeltje met een kaars en een vlijmscherp mes. Hij legde zijn hand op haar wenkbrauwen en zei iets in een onbekende taal. Zijn stem werd luider en hij riep allerlei dingen die ze niet begreep. Toen greep hij plotseling het mes en sneed wat van Olga’s lange haren af. “Kijk hiernaar”, beval hij. “Je ziekte is hier in mijn hand! “”. Hij bracht de haren die hij had afgesneden over naar de vlam van de kaars. Olga had hem de kaars niet zien aansteken en ze was er zeker van dat niemand hem had aangestoken, maar op de een of andere manier was er een gezond vlammetje uit het niets verschenen. Op hetzelfde moment wordt ze zich ervan bewust dat ze geen koorts meer heeft en dat ze zich uitstekend voelde.

“Heel erg bedankt, ik voel me goed nu, hoeveel krijgt u van me?””
De pianist glimlachte en zei: de betaling zal zijn dat je je een belangrijk ding herinnert dat ik je ga vertellen. En hij zei: Ik zie dat je op een dag zult leren controle te hebben over hoe lang je leeft.”” Volkomen in verwarring maar volkomen hersteld en zonder koorts gaat Olga naar huis en pakte daarna haar normale leven weer op. Deze episode vergetend. Zonder dat ze het wist had ze een sjamaan ontmoet.

Anna en Olga waren dus nog in het Altai gebergte maar hun vakantie zat erop. Anna was genezen en ze keren terug naar huis. Na een lange reis en nog een aantal bijzondere dromen is Olga eindelijk terug in haar flatje. Ze raapt haar post bij elkaar en ziet opeens een grote kop in de krant WETENSCHAP IN SIBERIË.

Onder de kop was een grote foto afgebeeld van de opening van een oude graftombe in het Altaj-gebergte. In het artikel werd beschreven hoe de vorige zomer het graf van een jonge vrouw was ontdekt. Ze was op ongeveer 25-jarige leeftijd gestorven. Haar graf bevond zich hoog in de bergen, in een bergspleet die in de korte zomer was gevuld met ijswater van de gesmolten sneeuw en daarna elke winter weer bevroren was. De archeologen waren van mening dat de vrouw waarschijnlijk een priesteres was van een vergeten religie tussen de 2- en 3 000 jaar geleden. Haar graftombe had duizenden jaren als diepvries gefungeerd. De foto en de beschrijving van de graftombe deed Olga denken aan de plaats waar ze een laatste ontmoeting met Umai had gehad en haar hart begon sneller te kloppen. Het artikel beschreef hoe de armen van de vrouw bedekt waren met tatoeages van vreemde symbolische dieren, en dat was precies de vrouw die Olga in een droom had ontmoet. Ze wordt helemaal duizelig en besluit dat ze moet gaan slapen. En dan komt ze opnieuw in een droom terecht en ontmoet Umai weer.
In de droom vraagt Olga tenslotte aan Umai: ik wil weten hoe we onszelf creëren. Ik begin te begrijpen wat het betekent mijn eigen werkelijkheid te creëren. Umai zegt:

“Kijk eens naar jezelf en de andere mensen om je heen. Het enige wat iedereen de hele tijd maar doet is proberen zichzelf te maken. Mensen hebben belangrijke methoden hiervoor. Ze spreken binnen in hun hoofd over hun verleden. Ze reconstrueren het door de dingen te veranderen of uit te wissen die ze niet kunnen inpassen in het wezen dat ze proberen te creëren en door de dingen die hun verder helpen te vergroten. Daarnaast denken ze aan de toekomst, door zich voor te stellen wat ze zullen doen, hoe ze eruit zullen zien, wat hun bezittingen zullen zijn, en hoe ze door anderen geaccepteerd zullen worden. Het derde wat mensen doen is dat wat hen verbindt met het heden. Ze denken altijd na over de onmiddellijke reactie op het beeld dat andere mensen van hen hebben, wie ze zijn en wat ze doen. Ze zien dat sommige mensen zich tot hen aangetrokken voelen en andere niet.

Maar wanneer je je alles hebt gerealiseerd wat er te weten valt, dan kom je tot het bestaan van het andere Zelf, dat zich van dit alles bewust is en er niet van afhankelijk is. Dit is je Hart-Zelf en daar begint de ware vrijheid en de magie”.

Olga pakt haar leven en werk in het ziekenhuis weer op. Op een goede dag krijgt ze tijdelijk een patiënt, die Dimitri heet, een wetenschapper, die fysicus was in de academische stad in Rusland. Die stad heet Academgorodok, en was aan het begin van de jaren zestig door de sovjetregering gebouwd. Er werden gerieflijke landhuisjes gebouwd in een prachtige Siberische omgeving en de knapste koppen van de Sovjet Unie werden er naar toegehaald. Het doel was het ontwikkelen van een nieuwe sovjet-wetenschap. De mensen die er heen gingen werkten onder de beste omstandigheden en voorwaarden. Ze hadden de beschikking over de meest geavanceerde apparatuur en technologie. Zelfs mensen die zich niet direct met onderzoek bezig hielden, zoals het onderhoudspersoneel, konden het beste voedsel kopen en sliepen s nachts in een comfortabel bed. Het centrum voldeed aan de hooggespannen verwachtingen. De grootste theorieën en technologische verworvenheden kwamen er vandaan. De mensen die er woonden waren zeer intelligent en leefden in een sfeer van democratie en geestelijke vrijheid die hen in staat stelde zich volledig als individu te ontplooien. Ze waren te herkennen aan een onmiskenbare aanwezigheid, een mengeling van zelfvertrouwen en openheid.

Dimitri neemt plaats in Olga’s kantoor en zegt: ik ben bang dat de reden waarom ik met u wil praten nogal vreemd zal overkomen. Ik doe onderzoek op het gebied van de kwantumfysica. In mijn laboratorium doen we onderzoek naar het fenomeen werkelijkheid. Ik wil u graag meer vertellen over mijn werk en ik zou er prijs op stellen als u me in mijn laboratorium zou willen bezoeken. Dimitri gaat verder en zegt tegen Olga: U hebt recentelijk ervaringen gehad met andere bewustzijnsniveau waarvoor u geen verklaring kunt vinden, klopt dat? Olga was verbijsterd. Na een poosje besluit ze inderdaad hem op te zoeken.

Het laboratorium waar ze terechtkomt bestond uit twee kamers met een groot merkwaardig apparaat in het midden vol met gepolijste spiegels. Olga neemt plaats in het apparaat en krijgt een koptelefoon op met ontspannende muziek.
Ze komt in een droom terecht en ontmoet een man die in het wit gekleed is en met haar begint te praten. Ze herkent hem als een leraar, en opeens voelt ze dat hij uit Belodovia komt. Hij begint te spreken over een grote transformatie die de wereld momenteel ondergaat, en die begon met het openen van de graftombe in Altai. Dit gebeurde allemaal overigens in 1994. Ten slotte geeft hij haar een heel bijzondere instructie mee om het pad naar het Hart-Zelf en naar Belodovia verder alleen te kunnen vervolgen. Hij zegt: Ik zal je de Eerste Regel vertellen. Deze regel is zeer belangrijk en je moet hem goed onthouden. De eerste regel is dat je elke keuze die je in je leven maakt, van de belangrijkste tot de kleine, alledaagse beslissingen, aan een bewuste beoordeling moet onderwerpen. Voor elke beslissing die je neemt, moet je je afvragen of aan de vijf noodzakelijke voorwaarden is voldaan. Als een van de vijf voorwaarden ontbreekt, moet je in een andere richting zoeken. Op deze manier zul je altijd het juiste pad kunnen vinden. De vijf voorwaarden zijn
waarheid,
schoonheid,
gezondheid,
geluk en
licht.

Na deze ontmoeting realiseert Olga zich dar er vele manieren zijn, sjamanen en spiegels, maar om al die overweldigende indrukken te verwerken begint ze eindelijk te schrijven, en het resultaat is tenslotte dit boek “Entering the Circle, het pad naar de sjamaan”.
Na een poosje krijgt Olga weer een lucide droom, het blijkt dat haar inwijding voor een groot deel uit dromen bestaat. Umai bezoekt haar weer, in die droom, en vertelt de psychiater Olga dat er maar twee oorzaken zijn voor een geestelijke ziekte, die volkomen tegengesteld zijn aan elkaar. Een manier waarop iemand gek kan worden is als hij zijn ziel, of een deel van zijn ziel kwijt is. Dit gebeurt meestal als de ziel wordt gestolen, maar soms besluit de persoon zelf onbewust haar weg te geven, misschien in ruil voor iets anders. De tweede manier waarop iemand gek kan worden is als hij overweldigd en in bezit genomen wordt door een vreemde kracht. Als je de oorzaak mis hebt, zal je genezingspoging de ziekte juist voeden en erger maken. Je moet bereid zijn om nog veel meer te leren voordat je een goede genezer kunt worden.

Umai vertelt haar dan dat ze Belodovia alleen maar kan bereiken via haar innerlijke ruimte. Niemand zal Belodovia ooit vinden, noch in deze noch in een andere wereld, tenzij door zijn innerlijke zelf te verkennen. Umai zegt dat ieder mens in zijn innerlijk een Tweelinggeest heeft, die je ook de naam Helpergeest, Schaduwwachter, Gids of innerlijke Beschermer kunt noemen. Er zijn zeven soorten van tweelinggeesten, slechts zeven, niet meer. De zeven verschillende Tweelinggeesten die bestaan voor de mens zijn: Genezer, Magiër, Leraar, Boodschapper, Beschermer, Strijder en Uitvoerder.

Een van de belangrijkste taken die we hebben is er achter zien te komen welke Tweeling geest de onze is om er dan volledig mee samen te gaan. Jij Olga, zegt Umai dan, bent voorbestemd om Genezer te zijn. Je bent nu geïnitieerd, en bent zelf genezen, voor die tijd kon je geen goede genezer zijn. Je bent er nu klaar voor om direct met je Tweelinggeest te communiceren. Als je hulp bij het genezen nodig hebt, vraag je je Genezer om naar buiten te komen en het werk voor je te doen Wees als je dat doet, niet verrast over je handelingen, zelfs als ze je vreemd of dwaas voorkomen. Probeer het morgen, dan zul je het zelf zien.
De volgende dag krijgt Olga in het ziekenhuis een nieuwe patiënt die er onherstelbaar erg aan toe is, totaal apathisch, en een kwaadaardige vorm van schizofrenie had. Er is geen enkele hoop op herstel.

Olga heeft haar nieuwe patiënt voor haar zitten in haar kantoor en besluit dat ze toch al verloren is en dan maar het experiment aan te gaan haar innerlijke genezer proberen te voorschijn te roepen. Ze doet dat en even wordt Olga’s waarneming onderbroken door een merkwaardige energie. Toen dat voorbij was stond ze op, liep naar haar patiënt toe, die geen enkele reactie vertoonde, en zei: Ik wil dat je heel goed naar me luistert. Het maakt niet uit of je reageert op wat ik zeg, want ik weet dat er een deel in je is dat luistert en mijn woorden als waarheid accepteert. Ik heb er geen idee van waarom je je ziekte nodig hebt gehad, waar je jezelf van moest redden, maar ik weet zeker dat dat op dat moment een bijzonder moedige beslissing is geweest. Ik dank je ziekte samen met jou dat ze op het juiste moment is gekomen en iets heel belangrijks voor je heeft gedaan. Oké? Goed Luba (zo heette de patiënte), luister nog aandachtiger naar me. Dit laatste klonk in Olga ’s oren heel belachelijk, want Luba toonde nog steeds geen enkele reactie op haar woorden.

“Ik wil iets benadrukken wat heel belangrijk voor je is. Ook al heeft je ziekte je iets nuttigs gegeven, je bent er slechts tijdelijk mee akkoord gegaan. Het probleem is dat je dat vergeten bent. Je verwacht nog steeds dat je ziekte iets goeds brengt. Maar dat klopt niet. Dat klopt helemaal niet, want je behoefte eraan is voorbij. Het heeft geen waarde meer en is alleen maar destructief. ”
Olga begint harder en geëmotioneerd te praten.
“Je hoeft niet zo’n hoge prijs te betalen. Je ziekte heeft je misleid. Het is een monster dat jou, je gezin en je hele leven zal vernietigen. Weet je wat er met jou gaat gebeuren? Nee, dat weet je niet. Ik zal je vertellen wat er met jou gaat gebeuren. Ik ben er zeker van, ik heb je toekomt al gezien, en ik zal je vertellen hoe jij die ook kunt zien! Olga schreeuwde bijna, terwijl ze haar hand stevig vasthield. Kijk me aan. Dan zal ik je vertellen wat je zult worden.”
Ze schudde haar hand heen en weer om haar aandacht te krijgen, maar haar enige reactie was onverschilligheid.
Olga bleef doorgaan. Je zult precies worden zoals Larissa Chernenko. (Larisa was een patient in het ziekenhuis met een volkomen verwoeste geest. Ze zorgde niet voor zichzelf, lachte hysterisch, was agressief en maakte zelfs de meest psychotische mensen bang.)

Luba vertoonde geen enkele reactie op dit alles. Ze wordt terug gebracht naar har afdeling en Olga vraagt zich af wat ze gedaan had. De enige genezing die ze had geprobeerd was haar uit te leggen dat haar ziekte een positieve functie had gehad maar dat die nu voorbij was. Een minder geschikte patiënt voor deze techniek bestond er niet eens. Luba’s psyche was al volkomen gedesintegreerd en Olga voelt zich tamelijk mislukt. De eerstvolgende vier dagen zag ze Luba niet, ze had haar trouwens opgegeven, maar op de vierde dag vertelt de verpleegster haar met een opgewonden glimlach: Luba wil je zien.
Olga bezoekt haar en ziet iemand met een mooi levendig gezicht vol belangstelling en concentratie een krant te lezen. Haar haar was netjes gekamd, en ze had kleren aan die er op wezen dat ze binnen een paar dagen naar huis mocht. Ze kon haar ogen niet geloven.

Luba merkt Olga op en zegt: “o dokter, ik ben zo dankbaar voor wat u heeft gedaan. U hebt me genezen!” Ongelovig kijkt Olga haar aan. U hebt me genezen dokter, ik ben weer terug, en gezond. U hebt er geen idee van hoe gelukkig ik ben.
“Nou Luba, ik ben blij dat je denkt dat ik je heb geholpen, maar ik denk niet dat mijn rol daarbij zo belangrijk is geweest.” “Maar u bent degene die me uit de nachtmerrie heeft gehaald.. Ik hoorde wel wat u tegen me zei, maar ik was volkomen onverschillig. Toch plantte u een zaadje van belangstelling toen u vertelde dat ik net zo zou worden als Larisa Chernenko. De gedachte bleef in mijn hoofd spoken en toen ben ik naar haar op zoek gegaan. Maar niemand op de afdeling kende haar. Dit mysterie versterkte mijn belangstelling ervoor als een sneeuwbal. Ik vond het heel belangrijk uit te vinden wat u had bedoeld, en kon nergens anders meer aan denken, niets doen, behalve heen en weer lopen tussen de vrouwen om me heen, op zoek naar Larisa. En na een dag of twee blijkt dat Larisa de dochter is van Tamara Chernenko, die in werkelijkheid de patiënt was waar u het over had. Ik stond bijna bewusteloos bij de muur. Eindelijk begreep ik wat u had bedoeld, en waarom u de naam van de dochter had gebruikt in plaats van de moeder. Het was gewoon een trucje om mij in verwarring te brengen, me iets buiten mezelf te geven om me aan vast te houden. En op het moment dat ik me dat realiseerde gebeurde er iets met me. Het voelde alsof iemand me letterlijk bij mijn haar greep en de ziekte uit me trok. Ik werd opeens overweldigd door gedachten aan mijn man en mijn zoons, en hoe zij zich moesten hebben gevoeld over mijn ziekte. Het was alsof er plotseling een dam openbrak, en in enkele ogenblikken voelde ik me weer genezen.”

Olga had met verbazing geluisterd. De vergissing om de vrouw Larisa te noemen was volkomen onbewust gebeurd.
Maar Olga had de kracht van haar innerlijke Genezer ontdekt, en vanaf dat moment krijgt ze steeds betere resultaten, die bijna op wonderen lijken.
Het boek eindigt tenslotte alsof het niet af is, een beetje afgeraffeld.

Inmiddels woont Olga in Amerika waar ze een tweede boek aan het schrijven is over lucide dromen. Ze kwam naar Amerika zonder enige bedoeling om het boek te publiceren, het stond wel zes maanden op haar computer, net zoals haar dagboeken. Tegen die tijd echter begon haar leven uit elkaar te vallen. En elke keer wanneer ze zich afvroeg waarom, kreeg ze het antwoord: omdat je dit boek moet publiceren. Je leven zal steeds verder uit elkaar vallen, net zo lang tot je dat doet.

Het publiceren van haar boek in Amerika was een wonder. Ze wilde het helemaal niet publiceren, maar na die innerlijke antwoorden waarom haar leven uit elkaar viel, besloot ze het zelf te publiceren. En toen kwam er een uitgeverij met een aanbod. Ze heeft nog steeds geen tijd gehad om hoe snel dat allemaal is gegaan fatsoenlijk te integreren.
Ze heeft het boek nog niet in het Russisch geschreven omdat Engels haar de nodige afstandelijkheid gaf. Ze heeft een autoriteitsprobleem met het publiceren in Russisch, want na dat je Dostojevsky hebt gelezen is het heel moeilijk om het lef te hebben in het Russisch te publiceren.

Op een bepaalde manier is Amerika voor Olga de oppositie van Rusland. In Rusland is het makkelijker om je spiritueel te ontwikkelen en op een spiritueel zoektocht te gaan, want er was geen enkele afleiding van buiten af. In Amerika worden de mensen zo gehypnotiseerd en geconsumeerd door uiterlijke pleziertjes dat Olga denkt dat het veel moeilijker is voor Amerikanen om op zo’n zoektocht te gaan. Een voorbeeld uit haar jeugd is dat er toen in Rusland helemaal geen literatuur was over mystiek, het was illegaal. Als er een fotokopie bestond over een boek van bijvoorbeeld Blavatsky, was er een kopie voor de hele stad. Het werd ’s avonds door een vriend gebracht en je had maar twee avonden om het te lezen. Inmiddels is Olga zelf onderdeel van de new age maar ze vindt dat de New Age alleen maar kan slagen als er sterke intellectuele pogingen worden ondernemen, want het belangrijkste probleem vindt ze het gebrek aan intelligentie in de new age en dat het daardoor heel erg kwetsbaar wordt voor allerlei soorten kritiek.

Tot slot geeft ze lezers van haar boek het advies: “Wat je ook maar doet, welk pad ook maar jouw pad is, onthoud altijd dat het je doel is om spiritueel te groeien en getransformeerd te worden. Dit niet te vergeten zal je alle hulp brengen die je nodig hebt. ”
Inmiddels is Olga Kharitidi bezig met haar tweede boek, dat the Master of Lucid Dreams gaat heten. Ze heeft haar sjamanistische en psychiatrische inzichten gecombineerd en is nu overal bezig met het healen van trauma. Haar visie is dat trauma een entiteit is, een spirit, en als zodanig kun je een gezicht geven aan trauma, en er mee communiceren door het buiten je zelf te plaatsen. De bedoeling is bevrijd te raken van spirits van trauma. Ze gaat er van uit dat ieder mens die zichzelf heelt in feite 7 generaties voor hem of haar en 7 generaties die nog komen gaan heelt. Elke familie kent tegenwoordig wel geschiedenissen van trauma, en je kunt de spirit van trauma van 7 generaties van de familielijn helen en tegelijkertijd 7 generaties die na je komen beschermen. Olga werkt samen met een spirituele droomhelpers in Uzbekistan – het werk gebeurt voornamelijk in droomstaten, vandaar ook de titel van haar komende boek – The Master of Lucid Dreams – het kan trouwens nog wel even duren voor het uit is.
De spirituele droomhelpers zijn de bewakers van wat je je zou kunnen voorstellen als een soort vat: ze helpen de spirits van trauma te verlossen en ze veilig op te bergen in dat vat, zodat ze er niet meer uit kunnen komen.
Overigens zegt Olga dat we een ander nooit echt kunnen genezen, maar je het proces wel helpen. Gevraagd naar hoe mensen in de praktijk gesproken tot healing kunnen komen zegt Olga: wees je bewust van het feit dat je wilt genezen van een bepaalde spirit van ziekte en hou die gedachte vast, de gedachte om te willen genezen, maak de wil tot genezing steeds sterker, en je zult vanzelf de juiste helpers, teachers of healers op je pad vinden. Het verschil tussen iemand die ziek is en iemand die met spirit kan werken, is dat je in het geval van ziekte zelf niet in controle bent, en bezeten wordt door de spirit van trauma, terwijl je in andere gevallen rustig met spirits kunt werken, als je zelf in controle bent. Het is dus belangrijk om de controleo ver te gaan nemen, en daarom kan het enorm behulpzaam zijn trauma als een entiteit te zien, een levende spirit, zodat je er mee kunt communiceren en het kunt bevelen weg te gaan.

(tekst van de uitzending van RAYA, het spirituele programma van Q -radio op zondag 10 januari en 30 mei 1999, door Joyce Hoen)

index boekbesprekingen: http://www.astrologie.ws/besprek.htm

Advertenties
%d bloggers liken dit: